Η Eileen Bostford, κάνει τέχνη για το δημόσιο χώρο. Τα έργα της, είναι επομένως site specific -σχεδιάζονται ειδικά για τον εκάστοτε χώρο που θα τοποθετηθούν- και απευθύνονται στον καθένα.

To net.art έργο της The Journey –«το ταξίδι»- σχεδιάστηκε για τον Κυβερνοχώρο, έναν τόπο που το δημόσιο έχει και την έννοια του πλανητικού. Η Eileen εκμεταλλεύεται εδώ όλες τις ιδιότητες του Κυβερνοχώρου –διάδραση, υπερκείμενο και υπερμέαα, γραμμική αφήγηση, συνθετική εικόνα- για να αφηγηθεί εικαστικά, μουσικά και ποιητικά, το μοναδικό εκείνο ταξίδι του Ανθρώπου που αρχίζει από τη μήτρα και τελειώνει με το θάνατο. Ενα ταξίδι χωρίς δυνατότητα πισωγυρίσματος, υποχρεωτικά προς μια μόνο κατεύθυνση, όπως η ίδια τονίζει, ένα ταξίδι όπου κάθε επιλογή, καθορίζει τη διαδρομή της επόμενης στιγμής.

Σα να προχωράμε πάνω στα κλαδιά δένδρου, όπου ένα μόνο παρακλάδι μπορούμε να ακολουθήσουμε κάθε φορά. Σε κάθε στάση, και μέσα στο χρόνο που επιλέγουμε να μεσολαβήσει μέχρι την επόμενη επιλογή-διάδραση, η Eileen ξεδιπλώνει μη γραμμικά, μεθοδικά και άναρχα, στη λογική ενός ριζώματος, βιώματα μετάβασης και σταθμών του ταξιδιού, έναν για κάθε παρακλάδι: Γέννηση, αισθήσεις, επιβίωση, περιπέτεια, η μετάπλαση της πληροφορίας σε γνώση, εφηβεία, πόνος, έκφραση, μετάβαση στο θάνατο κλπ Κάθε «παρακλάδι» -σ΄ αυτό το έργο, έχει διαφορετικό αριθμό επιλογών (σημεία διάδρασης) άρα και διαφορετική διάρκεια σε δυνατότητα πλοήγησης: Όσο περισσότερα σημεία διάδρασης (ροζ βούλες) υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερη η διάρκεια και οι δυνατότητες πλοήγησης, με τον όρο ότι θα επιστρέψουμε στην αρχική επιφάνεια διάδρασης για να δοκιμάσουμε μια άλλη πορεία. Σαν ταξίδι από μια μετασάρκωση σε άλλη.

Κάθε ταξίδι μέσα στην υπερμεσική δομή του έργου, μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια, αλλά σε κάθε περίπτωση, είναι ένα ταξίδι πεπερασμένο, ένα ταξίδι που κάποτε τελειώνει. Πρόκειται επομένως για έργο net.art «κλειστό» που δεν επιτρέπει την αέναη συνέχιση καμμιάς από τις διαδρομές -ακριβώς όπως το ταξίδι της ζωής-.

Το Ταξίδι» της Eileen, είναι ένα υποδειγματικό έργο net.art, όχι μόνο επειδή δεν ξεφεύγει ούτε κατ ελάχιστον από το μέτρο -χρησιμοποιεί ισορροπημένα τις ιδιότητες και τις τεχνολογικές δυνατότητες του μέσου χωρίς να παρασύρεται απ αυτές- αλλά και επειδή διαχειρίζεται ένα θέμα πραγματικά δημόσιο, διαχρονικό, και πανανθρώπινο: Το ταξίδι της ζωής.

Αννα Χατζηγιαννάκη

Ιστορικός Τέχνης

New Media Curator

Art Topos